Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Ta witryna używa plików cookie. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz je w każdej chwili zmienić. Szczegóły znajdziesz w polityce plików cookie.
 

​Historia

 
 
 

1898 - początki

Historia energetyki w tym rejonie rozpoczęła się wraz z uruchomieniem na własne potrzeby pierwszych generatorów przy kopalniach: Fryderyk August, Sobieski i Jacek Rudolf, oraz Cementowni Szczakowa i Fabryce Chemicznej Azot.
 
Ze względu na niższe zapotrzebowania na węgiel w latach 20. zdecydowano się na zainwestowanie całego urobku kopalni Piłsudski (przemianowanej z Fryderyka Augusta po odzyskaniu przez Polskę niepodległości) w wytwarzanie prądu.  Z czasem elektrownie straciły przykopalniany charakter, a do grona odbiorców dołączyli mieszkańcy i zakłady przemysłowe Jaworzna, a także dalszych miejscowości. W 1929 r. produkcja elektrowni osiągnęła poziom 25 GWh, przy obciążeniu szczytowym 3,5 MW, z czego 680 tys. kWh sprzedano przemysłowym odbiorcom.
 
W celu zapewnienia dostaw energii dla Krakowa, dyrekcja jaworznickich kopalń postanowiła wybudować nowoczesną elektrownię. Budowę elektrowni zlecono Pierwszej Berneńskiej Fabryce Maszyn ( w części mechanicznej) i Elin (w części elektrycznej), a budynki postawiło krakowskie przedsiębiorstwo Spójnia Budowlana. Prąd z nowej elektrowni popłynął w grudniu 1930 r. Obszar działania elektrowni w Jaworznie rozszerzał się, obejmując zasięgiem prawie 200 tys. mieszkańców. Po przyłączeniu siłowni Zakładów Chemicznych Azot oraz uruchomieniu nowego turbozespołu o mocy 20 MW, tuż przed wybuchem II wojny światowej moc elektrowni w Jaworznie wynosiła 45,6 MW

1945 - okres powojenny

Podczas wojny Elektrownia Jaworzno była włączona do systemu energetycznego Rzeszy, i prowadzono jej intensywną rozbudowę. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, podjęto projekt budowy Elektrowni Jaworzno II, który stał się sztandarową inwestycją Planu 6-letniego, szeroko opisywaną w ówczesnych mediach. W 1953 r. ruszyły pierwsze dwa bloki Elektrowni, a moc zainstalowana wyniosła 280 MW. Zakład dysponował wówczas siedmioma kotłami i sześcioma turbozespołami radzieckiej produkcji.
Począwszy od 1960 r. zakład stal się dostawcą ciepła dla mieszkańców Jaworzna i okolicznych fabryk. Po instalacji ostatniego turbozespołu w 1962 r. elektrownia osiągnęła zaplanowany wskaźnik mocy 350 MW.


1 stycznia 1972 r. połączono dotychczas oddzielnie działające zakłady w Zespół Elektrowni Jaworzno, oraz podjęto decyzję o budowie kolejnej Elektrowni- Jaworzno III. 


Prace nad nowa jednostką przypadły na trudny ekonomicznie czas, ale mimo to do 1978 r. uruchomiono 6 bloków energetycznych, każdy o mocy 200 MW. Wszystkie zainstalowane urządzenia energetyczne było produkcji polskiej: kotły z RAFAKO, generatory z DOLMEL-u oraz turbiny z ZAMECH-u. Oficjalne zakończenie budowy nastąpiło 28 grudnia 1979 r.

W 1995 r. nastąpiło połączenie Zespołu Elektrowni Jaworzno z Elektrownią Jaworzno III, a następnie przekształcenie nowo powstałego organizmu w spółkę prawa handlowego – Elektrownię Jaworzno III S.A.

1990 - inwestycje proekologiczne

Od początku lat 90. XX priorytetem dla dyrekcji elektrowni stały się działania zmierzające do ograniczenia szkodliwego wpływu zakładu na środowisko naturalne, i dostosowania do ostrzejszych norm.
 
W 1990 r. przeprowadzono kapitalny remont elektrofiltrów, rok później uruchomiono mechaniczna oczyszczalnię ścieków, a w 1993 r.  rozpoczęto budowę instalacji odsiarczania spalin. W następnym roku został uruchomiony system pneumatycznego transportu popiołów do kopalń, w których był wykorzystywany jako materiał posadzkowy, a rok później rozpoczęto remont kotłów w celu wdrożenia technologii niskiej emisji azotu.
 
Instalacja odsiarczania spalin Steinmuler-Rafako rozpoczęła pracę w 1996 r., wtedy tez podpisano umowę z Kopalnią Wapienia Czatkowice na dostawy sorbentu do tych instalacji. Powołano również spółkę Knauf-Jaworzno III, której celem była budowa fabryki gipsu uzyskiwanego w procesie odsiarczania. Już  w kwietniu wyprodukowano 10 tys. ton gipsu. Dwanaście lat później uzyskano już 200 tys. ton gipsu.
 
W 1996 r. zdecydowano o przebudowie zakładu Jaworzno II na elektrociepłownię. W tym celu wybudowaną magistralę ciepłowniczą łączącą Jaworzno I, które do tej pory dostarczało ciepła dla miasta z Jaworzno II.  Następnie wymieniono dwie turbiny na nowoczesne podzespoły ciepłowniczo-kondensacyjne typu 13CK70, oraz uruchomiono kotły fluidyzacyjne. Inwestycje te pozwoliły na wygaszenie zakładu Jaworzno I w 1998 r, a Jaworzno II stało się jedną z najnowocześniejszych elektrociepłowni w kraju. Moc osiągalna elektryczna wyniosła 290 MW, a moc cieplna 423 MW, z czego aż 321 MW w kogeneracji.  Okres planowanej eksploatacji został przedłużony o około 30 lat.
 
Rok 1997 przyniósł unowocześnienie podstawowych urządzeń wytwórczych w Jaworzno III: turbin, generatorów i transformatorów wraz z automatyzacją procesu pracy bloków w oparciu o system sterowania i wizualizacji Procontrol.

2000 - nowe wyzwania

29 grudnia 2000 r. Elektrownia Jaworzno III stała się jednym z zakładów Południowego Koncernu Energetycznego. Dotychczasowy prezes zarządu Jaworzno III został prezesem PKE.

W ramach rządowego „Programu dla elektroenergetyki” , 9 maja 2007 r. Skarb Państwa, jako właściciel PKE, wniósł jego akcje do spółki Energetyka Południe. Od 2007r. Energetyka Południe funkcjonuje jako TAURON Polska Energia i stoi na czele Grupy TAURON.